Featured @nl

Een aantal maanden geleden maakte ik in een interview al kennis met deeleconomie ondernemer Arjen van der Zee van PickThisUp. PickThisUp profileerde zich als de ‘BlaBlaCar’ voor pakketjes. Veel mensen rijden (vaste routes) door het land met een lege achterbak. Dat kan makkelijker, dachten Arjen en zijn mede oprichters. Focus lag op spullen die niet makkelijk door de PostNL’s van deze wereld kunnen worden vervoerd. Een partnership met Speurders.nl was dan ook een logische keuze.

Ondanks een gestage groei ging het de mannen niet snel genoeg. Hoewel het idee logisch klinkt bleek het een uitdaging om op korte termijn een gezonde groei naar een gezonde business te bewerkstelligen. Dus ging het roer om. Of beter gezegd: het gas ging er op. Op het moment van dit interview heeft PickThisUp 98 dagen van het 100 dagen durende ‘Startup Bootcamp’ accelerator programma afgerond. De dag erna zou Arjen op het podium staan van ‘Demo Day’. Dé afronding van het accelerator programma en een pitch voor investeerders. Benodigde bedrag: 160.000euro.

In deze video spreken we over de expeditie van PickThisUp. Maar vooral ook over de shift in strategie die de 100 dagen Startup Bootcamp heeft gebracht. Het pure deeleconomie model bleek namelijk niet de snelheid en zekerheid te bieden waar mensen die een onhandzaam pakketje wilden versturen op zaten te wachten. Daarom heeft PickThisUp besloten om van het bestaande deeleconomie model af te stappen en in de gig economy te stappen. Het verschil: er wordt geen gebruik meer gemaakt van ‘onbenutte capaciteit’ van lege kofferbakken, maar het wordt een platform voor mensen die een auto hebben en af en toe tegen betaling een pakket willen bezorgen. Plat gezegd een platform voor freelance (met of zonder KvK inschrijving) koeriers.

Dit zal hen ook de mogelijkheid geven om de systemen van PickThisUp in de e-commerce systemen van klanten als Speurders.nl te integreren in de huisstijl van de klant. Iets waardoor de naam PickThisUp voor de eindklanten in het bestelproces op de achtergrond zal raken.

De keuze die PickThisUp heeft gemaakt is in mijn ogen een hele logische. Het model van p2p pakketjes bezorgen via reeds geplande ritten is in de toekomst mogelijk (ze houden dan ook alle opties open), maar wel een model waar het nog vele jaren zal duren voordat er een break-even punt wordt bereikt. De vraag is of je dit wilt. En of je dit kan.

Voordeel van deze move is dat PickThisUp een veel solidere propositie aan kan bieden aan haar klanten. (semi) Professionele koeriers zullen immers meer verantwoordelijkheid voelen voor een juiste klantbeleving van mensen die sporadisch een pakketje meenemen. Door het systeem te integreren in het e-commerce systeem van klanten bieden zij een unieke oplossing in het betaalbaar vervoeren van goederen die buiten de PostNL categorie vallen.

Mogelijk nadeel zit denk ik vooral in de kostenstructuur. Iemand die pakketjes rijdt om winst te maken zal een veel hogere vergoeding nodig hebben om iets aan de rit over te kunnen houden. Zeker wanneer pakketjes niet via een algoritme wordt gecombineerd. Mochten ze dit wél via een algoritme gaan doen, dan liggen er vraagstukken rondom de arbeidsrelatie op de loer. Het is niet voor niets dat Arjen in het gesprek benadrukt dat hij zich richt op de incidentele chauffeur en niet op de meer beroepschauffeur.

Al met al een interessante move in een tijd dat we meer deelplatformen zien experimenteren met hun strategie en business model. Ik ben benieuwd waar ze over een half jaar staan!

In de (digitale) transitie waar we ons nu in bevinden, is het van belang om verder te kijken dan onze huidige neuzen lang zijn. Hoe kun je dit beter doen dan in gesprek te gaan met een economiefilosoof. Niet van achter een bureau op mijn kantoor, maar al varende op de laatste zomerdag met een Greenjoy ‘deelboot’ door de Utrechtse grachten.

In deze video en podcast (hij duurt een uur) spreek ik met Rogier de Langhe, economiefilosoof aan de Universiteit van Gent. We gaan in gesprek over:

  • de transitie naar een digitaal tijdperk;
  • negatieve externaliteiten;
  • de onderstroom van kleine initiatieven die worden overschaduwd door Uber en Airbnb;
  • de verschillen tussen België en Nederland’
  • en meer…

Aanbevolen links:

 

 

 

Waar we als consument intussen gewend zijn om producten, diensten en ervaringen online te beoordelen, zie je dit ook steeds vaker terug in een zakelijke omgeving. Voor klanten een ideale manier om de ervaringen van andere klanten te gebruiken: zij zijn niet meer afhankelijk van de marketingpraat en een niet transparant aanbod. Voor leveranciers ideaal, want online beoordelingen geven een goed inzicht in de beleving van de klant van jouw product of dienst en is een perfect middel om 1-op-1 feedback te krijgen.

Met Crowd Expedition is online ‘rating & reputation’ een belangrijk onderwerp en er zijn de afgelopen drie jaar al meerdere vraagstukken en systemen de revue gepasseerd. Deze week ging ik in gesprek met Marco Kole van MeetingReview: een online review platform voor aanbieders in de meeting industry.

Leerzaam voor mij was de manier waarop zij hun systeem hebben ingericht: twee belangrijke minpunten van de reguliere systemen hebben zij slim aangepakt:

  1. de houdbaarheid van een waardering: een waardering van vandaag is in mijn beleving niet onbeperkt houdbaar: een fout die je 10 jaar geleden hebt gemaakt mag niet even zwaar wegen als een fout van vandaag. Daarmee haal je de mogelijkheid om te leren (van de feedback die je krijgt) weg. MeetingReview heeft dit slim aangepakt door een waardering in 4 jaar lineair af te schrijven. Na 1 jaar is de wegingsfactor van de desbetreffende waardering nog maar 75%, na 2 jaar 50%, 3 jaar 25% en na 4 jaar 0%.
  2. de meeste systemen geven je niet de mogelijkheid om je review aan te passen. Dit is wenselijk wanneer je je bedenkt, je ontdekt dat je zelf het misschien niet bij het rechte eind had of wanneer een leverancier een goede opvolging op jouw klacht heeft gegeven waarmee jouw totaaloordeel is veranderd. Bij MeetingReview is dit wel mogelijk.

Meer leren? Check dan het hele interview.

Soms zijn er van die organisaties waar je al jaren over de vloer komt en mee samenwerkt, maar waar je eigenlijk nooit de tijd neemt om eens goed te praten over de kern en oorsprong. Deze week ging ik met Lenneke van Rossum van Seats2meet in gesprek over hun expeditie. Check de video of podcast onder aan deze post en lees mijn belangrijkste leerpunten.

De roots van Seats2meet liggen in een niet al te spectaculaire branche: het verhuren van vergader locaties. Op het moment dat de crisis opkomt merkt Seats2meet dat het aantal aanvragen voor ruimtes terugloopt. Een goed moment om na te denken over ‘wie ben ik’ en ‘welke waarde voeg ik toe voor mijn klant’. ‘Het faciliteren van een plek waar mensen elkaar ontmoeten’ komt dicht in de buurt van die kern. En vanuit die kern zijn ze verder gaan bouwen.

Delen van overvloed
Nu denken veel mensen dat ‘verder bouwen’ gelijk staat aan ‘geld uitgeven’. Maar wat wanneer je kijkt naar wat je al hebt en je dan jezelf de vraag stelt hoe je dit anders of beter in kunt zetten om je doelen te bereiken? Denken vanuit overvloed in plaats van schaarste. Klinkt eenvoudig, maar blijkt niet altijd even makkelijk. Seats2meet verdiende geld met de vergaderzalen, maar had intussen een enorme lobby die vaak leeg stond. Voor alle basis faciliteiten werd al betaald (internet, verwarming, etc.), dus het open stellen van deze ruimte is achteraf gezien een hele logische keuze. Let wel op: logisch staat niet gelijk aan ‘eenvoudig’ en ‘door collega’s gewaardeerd’.

Groeien door los te laten
De afgelopen jaren is het Seats2meet bedrijf enorm gegroeid. Van één locatie in één land naar 150 locaties in 25 landen. Met nog steeds maar 6 FTE op het ‘hoofdkantoor’. De vrijheid die Seats2meet aan locaties geeft om hun eigen invulling aan het concept te geven en de manier waarop zij drempels verlagen voor anderen om te DOEN is indrukwekkend. Indrukwekkend, maar ook gelijk de kern van hun succes. Alleen door los te laten en jezelf als facilitator op te stellen kun je een dergelijke groei doormaken. Niet alles zelf willen doen, hebben en controleren, maar los laten.  En zeg nu eerlijk: het is toch ook gewoon veel leuker om anderen te faciliteren en in hun kracht te zetten en je zelf met het grote plaatje te bemoeien? Lijkt mij wel.

Link tussen twee werelden
Als mij vanaf de buitenkant één transitie van Seats2meet is die mij is opgevallen dan is wel de manier waarop zij hebben geleerd dat de enige manier om de wereld te veranderen is door te verbinden. Waar in het begin de boodschap in mijn ogen nog te veel over de verre toekomst ging (met af en toe een afkeer tegen het nu), zie ik dat het team van Seats2meet de laatste jaren is gegroeid naar een club die juist de verbinding kan maken door mensen aan het handje mee te nemen. Stapje voor stapje.

Groeien binnen de eigen kern
Waar ik net aangaf dat de kern van het bedrijf ligt in ‘het faciliteren van ontmoetingen’, besefte ik mij in dit gesprek dat zij binnen deze kern ook de nodige stappen hebben gemaakt. Van faciliteren van ontmoetingen vanuit een traditionele locatie verhuur rol naar het faciliteren van relevante ontmoetingen naar uiteindelijk het faciliteren van onverwacht relevante ontmoetingen. De tool die zij gebruiken heeft ‘The Serendipity Machine’: een online tool waar je als bezoeker laat weten wat je skills en behoeften zijn. Het systeem legt de link.

Toekomst
En zo is Seats2meet uitgegroeid van een vergader locatie aanbieder naar een… tja… een facilitator in verbindingen en ontmoetingen. Met het (Kunstmatige Intelligentie) algoritme dat nu wordt gebouwd voor het arrangeren van de onverwacht relevante ontmoetingen creëren gecombineerd met de hospitality roots (hospitality professionals weten als geen ander dat de klant centraal staat, die hebben daar geen tegeltje op de muur voor nodig) van het bedrijf, zorgt er voor dat ze in oneindig veel branches en functionaliteiten door kunnen groeien en waarmee ze op de toekomst zijn voorbereid. Ik ben benieuwd naar het vervolg van hun expeditie!

Onlangs ging ik in gesprek met Frans van der Reep over online rating en reputatie. Frans heeft een indrukwekkend CV welke hij in de video verder toelicht, maar ik zou hem zelf het best kunnen omschrijven als een ver- en dwarsdenker. Veel van zijn voorspellingen jaren terug zijn uitgekomen, vandaar dat ik erg benieuwd was naar zijn blik op – en gedachte over – online rating en reputatie.

Enkele links uit het interview:

In de zoektocht naar betere vragen rondom online reputatie en waardering stuitte ik op een artikel in De Volkskrant met een interview met techniekfilosoof Esther Keymolen. Zij promoveerde eerder dit jaar aan de Erasmus Universiteit Rotterdam met het proefschrift Trust on the Line. A Philosophical Exploration of Trust on the Networked Era.

Met Esther ging ik uitgebreid in gesprek over online identiteit, online vertrouwen, de betrouwbaarheid van deze systemen en de impact van deze systemen op ons als mens.

In het eerste deel van de video is de audio niet optimaal, deze wordt vanzelf beter.

 

 

 

Waar crowdfunding voor bedrijfsleningen intussen aardig gemeengoed begint te worden, was het lange tijd stil op de hypotheek markt. Een aantal maanden geleden maakten we al kennis met Jungo: een hypotheekverstrekker waarbij de crowd voor een deel meedoet in hypotheken gericht op millennials.

Toen was het nog een enthousiast concept, maar de realisatie van het idee van de founders is sinds gisteren een hele stap dichterbij gekomen na een bericht van de AFM: de vergunning is rond. Een cruciale stap in de realisatie van het concept.

Een aantal interessante punten uit het concept:

  • Bij de start zal 80% van de hypotheek worden gefinancierd door traditionele beleggers (pensioenfondsen, etc.). Aangezien dit deel van de lening weinig risico loopt (het huis is het onderpand), is de rente op dit deel relatief laag;
  • De overige 20% wordt via de crowd middels crowdfunding bijeengebracht tegen een rendement van zo’n 3,5%. Enerzijds zullen dit geldschieters zijn uit het netwerk van de hypotheekaanvrager, maar ik verwacht eigenlijk dat de belangrijkste bijdrage zal komen van particuliere beleggers. Dit is ook iets wat ik zie gebeuren bij lening crowdfunding platformen: er is immers geld genoeg in de markt;
  • Als hypotheek aanvrager krijg je na een screening de garantie voor jouw hypotheek: je hoeft dus niet te wachten op de crowdfunding resultaten voordat je de verkopers van het huis kunt melden dat de hypotheek rond is. Het is dan wel zo: je hebt de garantie voor een hypotheek tegen een hogere rente en na het slagen van de crowdfunding campagne gaat dit percentage omlaag;
  • Een van de belangrijkste aandachtspunten bij crowdfunding is normaliter: risicospreiding. Jungo heeft een systeem ontwikkeld waarbij de risico’s over alle investeerders binnen Jungo wordt verdeeld. Hiermee wordt het risico dat je al je geld kwijtraakt op het moment dat één van de hypotheeknemers financiële problemen krijgt tot het minimum beperkt;
  • Jungo zegt daarnaast bezig te zijn met innovaties in het acceptatieproces, waardoor zij ook op dit gebied zich zullen onderscheiden van traditionele hypotheekverstrekkers. Met de ervaringen die ik de laatste tijd heb gehad met de aanvraag van mijn hypotheek denk ik dat hier een flinke slag kan worden gemaakt door in plaats van het proces de klant centraal te stellen.

Vandaag sprak ik Vincent van den Noort, een van de oprichters, over hun expeditie de afgelopen maanden en over het proces met de AFM. Zie hier onder het interview:

Wat is er nieuw aan de platform economie? Neem de deeleconomie: delen doen we al sinds mensenheugenis, daar is niets nieuws aan. Daar hadden we geen platform voor nodig. Wat wel nieuw is, is dat dankzij technologie zowel vraag als aanbod op realtime basis transparant wordt gemaakt én dat we een (deel)transactie aangaan met volstrekt onbekenden. Deze combinatie maakt een activiteit die al jarenlang bestaan opeens extreem schaalbaar.

Om transacties aan te gaan met volstrekt onbekenden is vertrouwen nodig. In haar TEDtalk ‘The new currency of the new economy is trust’, stelde digital collaboratition voorloopster Rachel Botsman dat vertrouwen dé driver is voor de platform economy. Vertrouwen op online platformen wordt gecreëerd door een combinatie van online peer2peer waarderingen, vertrouwen in het (merk van het) platform en verzekeringen.

Nu is vertrouwen en reputatie een uiterst ingewikkeld en context afhankelijk iets. Een ingewikkeld iets, dat platformen proberen te ‘vangen’ in het uitwisselen van recensies en, nog belangrijker, een 0 tot 5 sterren waarderingssysteem. De laatste tijd heb ik steeds meer het gevoel dat de discussie rondom online waardering en reputatie te weinig en te generiek wordt gevoerd. Tijd voor verandering. De komende weken ga ik in gesprek met onderzoekers, filosofen, dwarsdenkers, platform eigenaren en beïnvloeding- en reputatie deskundigen om meer grip te krijgen op het hoe en waarom rondom online ‘rating and reputation’. De interviews zullen in zijn geheel worden gedeeld via video en podcast en uiteraard zal ik op het eind van deze mini expeditie mijn gedachten delen in een uitgebreide blog.

De vragen die centraal staan zijn:

Hoe werken deze rating and reputation systemen?

Bij veel systemen is er geen inzicht in hoe de uiteindelijke reputatie scores tot stand komen. Voor deze vraag zal ik duiken in de verschillende systemen die gebruikt worden en de voors en tegens naar boven halen.

Zijn de systemen écht nodig?

We gaan er misschien wel iets té makkelijk vanuit dat reputatie inderdaad het nieuwe goud is en deze systemen nodig zijn voor het doen van een transactie met onbekenden. Maar is dit wel zo? Hoeveel invloed hebben deze rationele systemen op onze emotionele keuzes? Helpt een dergelijk systeem ons vooral om over de (vertrouwens) drempel heen te stappen en is de toegevoegde waarde van online reputatie niet vooral goed voor de eerste keer?

En hoe zit het met belangen? De (schijn van) vertrouwen voor platformen geeft hen een unieke asset die het platform met haar gebruikers met elkaar verbind. Immers: wanneer je op huizendeelplatform A een goed profiel hebt opgebouwd, zul je minder snel overstappen naar huizendeelplatform B.

Wie is de baas van de reputatie data?

Doorbordurend op de vorige vraag: hoe zorgen we er voor dat de controle over deze data bij degene waar het over gaat terecht komt? Is hier wetgeving voor nodig? Of is dit een kwestie van tijd. Blijft de reputatie data macht bij platformen of zullen externe partijen als eRated, Traity en MyTQ hier een belangrijke rol in gaan spelen?

Wat doen deze systemen met ons als mens?

Wat nu wanneer je voor iedere taak die jij doet een waardering tussen de 0 en 5 sterren krijgt? Wat doet dit met jou als mens? Ben je nog bereid om risico’s te nemen? Immers: risico wordt afgestraft en de huidige systemen hebben geen ruimte ingebouwd om fouten te mogen maken. En waar leer je het meest van en wat is dé bron voor innovatie? Juist: fouten maken.

Wat zijn de ingrediënten voor een duurzaam model?

Om alvast een blik te werpen richting de toekomst: wat zijn belangrijke elementen die in vertrouwenssystemen moeten zitten om een model voor de toekomst te creëren dat houdbaar is? Om alvast een voorschot op de uitkomsten te nemen: houdbaarheid van reputatie data, ruimte om fouten te maken, ruimte om anoniem te experimenteren, etc.

Houd de komende weken mijn website, nieuwsbrief of Twitter in de gaten voor alle video’s van de interviews. Ideeën, gedachten en suggesties zijn uiteraard welkom.

Onlangs deed ik met ruim 25 anderen mee aan een interessant Delphi onderzoek rondom de energietransitie. Een initiatief van René Idema van Royal HaskoningDHV. Een mooie ervaring, juist ook omdat het om een onderwerp ging waar ik niet dagelijks mee bezig ben. Zie hier de resultaten en deelnemerslijst en hier mijn bijdrage.

Gisteren mocht ik tijdens de ‘inspiratieHUB Delphi Energieransitie’ in een korte pitch op een zeepkist mijn visie op deze transitie geven. Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om het publiek mee te nemen in wat ik zie gebeuren in de wereld en dit onder te verdelen in 3 fases. Hier neem ik je puntsgewijs mee in mijn gedachten:

3 Fases:

  1. vertrekpunt vanuit het nu
  2. schoppen tegen de gevestigde orde
  3. van controleren naar faciliteren

Fase 1: Vertrekpunt vanuit het nu

    • minder vertrouwen in grote instituties en nu ook bereid tot actie;
    • historisch lage rente, veel geld in de markt en aantal rijke ondernemers meer geld dan 1 land bij elkaar;
    • technologie en experimenteren wordt steeds goedkoper;
    • opkomst van peer2peer platformen > delen kennis, geld, arbeid en spullen, gevoed door stijging mobile devices;
    • startups hierdoor extreem schaalbaar en gebruiken ‘ reverse technology assessment’ > omgekeerd innovatie proces. Eerst doen, dan praten. Nog wel heel centraal aangestuurd en kortetermijn gefinancierd;
    • nog veel vanuit de hype bekeken, niet door wat er nu echt is;
    • nieuwe technologieën waardoor bestaande partijen (publiek en privaat) opnieuw hun bestaansrecht moeten vinden / bewijzen en vooral de korte termijn vraag stellen over concurrentie en regulering in plaats van ‘hoe kan ik een betere organisatie / overheid zijn door gebruik te maken van deze nieuwe technologieën;
    • mensen zien dat bezit niet meer de meest ideale oplossing is (ik rijdt 95% van de tijd alleen in mijn Volvo V70);
    • mensen kiezen altijd voor de voor hun beste oplossing.

Fase 2: schoppen tegen gevestigde orde

    • Nieuwe initiatieven gaan sneller dan de rest, vaak vanuit frustratie en verwondering ontstaan;
    • Bestaande organisaties reageren vooral korte termijn en klagen over legacy alsof het een handicap is;
    • Nieuwe initiatieven worden de hemel ingeprezen en oude organisaties als ‘sloom, traag en ten dode opgeschreven’ neergezet’
    • Extremen komen op; het is goed of slecht. Je bent voor of tegen;
    • Techno optimisme: techniek lost alle problemen op. Resultaat: geen verantwoordelijkheid;
    • Experimenteren met nieuwe organisatie modellen en technieken: blockchain, coöperatieve modellen, etc.
    • Activistisch ondernemen, zoals Follow This en Shell.

Fase 3: van controleren naar faciliteren

    • Besef dat er op zoek moet worden gegaan naar een balans;
    • Bestaande organisaties zien in dat legacy niet alleen een handicap is;
    • 3 Stakeholders:
      • burger: consument / prosument
        • kan zelf nadenken
        • wil meer controle op waar iets vandaan komt
        • blijft een gemaksmens en niet rationeel handelend
        • heeft tools om zich heel snel te organiseren en zelf dingen te regelen. Financieren via crowdfunding, gemeenschappelijk bezit als afgeleide van de deeleconomie, etc.
      • ecosysteem die drempels voor brede groep stakeholders verlaagt.
        • biedt losse nice diensten aan aan de eindgebruikers
        • worden heel snel de beste in de niche die zij pakken
      • partijen die het grote plaatje bewaken en beheren (hoeven niet dezelfde partijen te zijn als nu)
        • zij bieden een platform (WordPress) waarop de eindgebruiker haar ding kan doen en het ecosysteem diensten in kan integreren
        • denken in totaaloplossingen en ontzorgen en hebben hierdoor veel nieuwe business kansen.
    • overheid als een platform ingericht (Estland), processen geoptimaliseerd, invloed robotisering en volop in de discussie: hoe zorgen we er voor dat we een zinvol leven opbouwen en nieuwe ontwikkelingen als kans en niet als bedreiging zien…

Social Media